Bu kitap, tanri-analar caginda, kadinlarin dünyayi kendi görüsleri dogrultusunda yorumlayip bir felsefe olusturduklarini, evrensel bir dil yarattiklarini; günümüzde sanat alaninda kullanilan imgelerin, simgelerin de onlarin bu felsefesinden ciktigini sözcük bagintilarindan hareket ederek kanitlamaya calismaktadir. Bugün hemen her dilde kadinlar tarafindan yaratilmis ve yazisiz tarihin izlerini tasiyan pek cok sözcük ve kavram vardir. Evrensel tanri-ana dilinin icinde en genis yer kaplayanlar ise M ve N harf sesli sözcüklerdir. Tanri-analarin M sesini moda yaptiklari cok uzun bir zaman diliminde adi gecen harf seslerini tasiyan heceler, bu önder kadinlarin adlarinda güven verici bir marka niteligindeydi. Anayanli-soy gelenegi tanri-analarin önce kutsal nesneleri ve adlarini cocuklarina kalit birakmalariyla basladi. Mli ve ve Nli adlar böylece onlarin rahipleri, daha sonra rahip-krallari olan erkek evlatlarina da gecti. M ve N sesinin tilsimli oldugu inanci bu harf sesleri modasinin ataerkil dönemde de sürmesini sagladi. Tipki tilsimli tanri-ana giysisinin Hiristiyanlikta rahiplerin giydigi süslü giysilerde sürdügü gibi.
