Her sinifta, her okulda göcmen, Almanci cocuklar vardi demek. Garip cibanlar... Yazlari ailelerinin gelmesini bekleyen, geldiklerindeyse yasamlarinin akisi degisen, kesintiye ugrayan, bir ayligina anali- babali olmanin ayricaligina kavusan ama cogunlukla bu anne-babayi nereye koyacagini bilmeyen yaz cocuklari. En cok da temmuz cocuklari. Arada kalmis bir kusak, Almancilarin ikinci kusagi. Asklar, tereddütler, kücümsemeler, kollamalar, kardesler, cocuklar, anneler, memleketten gelenler, emlekete dönenler... Herkes hayatini yasiyor iste... Herkes acisini tasiyor iste... Menekse Toprak, evleri konusturan, vicdani cagiran bir dille, göcmenleri, sürüklenenleri anlatiyor. Temmuz Cocuklari, ugultulu yollarin, tekerrür eden kederlerin romani...