Kadinlar; Hicbir erkegin cesaret edemeyecegi kadar asik olurlar...
Karsi koymaya calistikca ya da direndikce daha da büyük bir muhtaclik duygusuyla sariliyorum Boraya. Isin acikcasi ve dürüstcesi ona muhtacim ben. Varligina, güler yüzüne, sakalarina, kalbimi yerinden oynatan heyecanina, hatta dengesizliklerine, muzirligina, güvenilmezligine bile ihtiyacim var. Hata bile olsa, hayatimin en bana ait olan hatasi o...
Kendi sectigim ve icine bile isteye düstügüm bir karanlik kuyu. Cehennem bile olsa kendi özgür irademle razi oldugum bir yangin o... Ne mecburiyetten, ne baskidan ne de mevcut kosullardan dolayi icine cekildigim bir kader degil Borayla ilgili hislerim. O benim secimim, benim düsüm, benim gercegim...
Kimseden izin istemedigim, kimsenin onayina ihtiyac duymadigim özgürlügüm... O benim kanatlarim... Ilk firtinada kirilacak ve beni sonsuz bir mutsuzluga terk edecek bile olsa bedeline razi oldugum bir mucize... Onunla aciz degilim... Belki sucluyum ama degersiz degilim...
