Sehirler insanlara benziyorlar.
Ya güzel oluyorlar ya cirkin.
Ya suskun ya civil civil.
Ya gizemli ya asüfte.
Icinde yasayanlarin ruhu siniyor sehirlere.
Sevdali insanlarin sehri, kendileri gibi güzel oluyor.

Sehri cevreleyen yüksek tepelere kurulmus bag evlerinin toprak damlarinda, geceleri yildiz cümbüslerini seyrederek uyuyan cocuklar, yaz günlerinin ilik sabahlarina hep ayni sesle uyanirlar.. yesil ceviz agaclarinin, birbirine karismis gür meyve dallarinin arasindan süzülüp gelen kirgin, yorgun, ezgin.. buruk bir sevda türküsüdür bu...

Gayri dayanacak özüm kalmadi
Mektuba yazacak sözüm kalmadi...