Kaderin gerceklesmesi icin insanin aklinin durmasi gerekiyor...

Yirmi altinci yas günümde, 13.30 sularinda kapim caldi. Soguktan sümügü burnunda donmus, kara kuru bir oglan cocugu, elinde tuttugu zarfla esikte belirerek, Abla, bunu sana verecekmisim dedi. Iki kelam edemeden zarfi elime tutusturan cocuk kosarak merdivenlerden inip sirra kadem basti.

Mektubu elime aldigimda, yillar icinde maruz kaldigi nem sebebiyle islak gibi duran ucu yirtilmaya baslamisti bile. Kelebegin kanadini tutar gibi itinayla tutarak masaya serdim kagidi. Nakis gibi islenmis satirlar, Sevgili Neva, diye basliyor, Reng-i Dil imzasiyla bitiyordu. Okudum, bir daha okudum, bir daha okudum. Okuduklarimdan geriye, Cin iskencesine benzer o mesum sual kaldi Ben kimim

Nevanin gercekte kim oldugu sorusunun cevabini bulmasi icin kalan son kapsül ustasina ulasmasi gerekiyordu. Hic tanimadigi, hayatta olup olmadigini dahi bilmedigi annesinden aldigi mektuptan anladigi buydu. Hayatinin sirri, telakigah denilen yerdeki bir zaman kapsülünün icinde sakliydi.