Aska bir anlam arayanlara, askin kendisini arayanlara ve belki de bulup coktan kaybetmis
olanlara...
Yolumu her kaybettigimde, bir sevdam oldu tutundugum, bir de kalemim. Her sevdanin yolu farkli ve
sonu ayniydi. Ama kalemim beni hep farkli sonlarla tanistirdi. Cünkü bir kalem, uykusuzluga da iyi
gelirdi, özleme de. Korkulara da iyi gelirdi ve hatta hic yasanmamis asklara da. Ben de bu yüzden
yazmayi sectim. Yazdim, cünkü herkes gibi benim de yarim kalan hikayelerim vardi, onlari kendim
tamamladim. Yazdim, cünkü uykusuz gecelerim vardi, onsuzluktan uyuyamadigim. Yine yazdim,
cünkü özledigimi ona degil, satirlara anlattim. Eksik ve devrik cümlelerim vardi icimde büyüttügüm,
tutamadim, onlari anlattim. Bu yüzden yine yazdim... Ama artik defterim kurutulmus gül kokuyor.
Sanirim artik gelsen iyi olacak. Kuruyan gülümün son yapragi düsmeden, bana, beni sevdigini
söylesen iyi olacak. Benim baslattigim bu hikayenin sonu senin, tamamlarsin diye sana biraktim.
Artik onu tamamlasan diyorum... Yönün, yören ben olmak istiyorum.
Herkesin kendi yönünü, yöresini bulabilmesi dilegiyle...