Insan iki türlü kaybolur. Kendi icinde ve kalabaliklar arasinda...
Kimi zaman kendi icinde yolunu kaybeder, farkinda olmadan cikmaz sokaklara sapar ve tam da o anlarda tutunacak, yolunu aydinlatacak bir sey arar. Bu bazen bir sac teli, bazen eski bir fotograf, bazen de birkac güzel söz olur.
Insan ne zaman kalabaliklardan kacmak istese yolu mutlaka cocukluguna cikar; hem zaten insan kendi icinden baska nereye saklanabilir ki
Ve zaman... Gecmisle aramizda duran o kenari tirtikli, dolaplarin derinlerine saklanmis, albümde durmaktan sararmis fotograflarin burnun diregini yakan sizisidir.
Belki de zaman, gecmek bilmez bir sizidir hep ayni yerde asili kalan.
Birbirinden güzel ve naif öykülerin icinde kaybolacaginiz bir kitap bu elinizde tuttugunuz... Bitmesin diye agirdan alacaksiniz okumayi. Dudaginizin kenarinda kivrilan tebessümün icinde gizlenmis incecik bir sizi kalacak geriye.
