Ksi¿¿ka ta jest studium na temat tego, jak elitarna prasa amerykäska konstruowäa palesty¿sk¿ przemoc polityczn¿ podczas drugiej intifady. Przebadano w niej rol¿ mediów jako agentów kontroli spo¿ecznej i wp¿ywów, badaj¿c m.in. etykiety u¿ywane do opisu przemocy i stosowania pierwotnych i instrumentalnych wyjänie¿ to¿samo¿ci narodowej i mobilizacji. Artyku¿y informacyjne wybierano z gazet amerykäskich o najwy¿szej ogl¿dalno¿ci, które maj¿ biura korespondencyjne w Izraelu lub na terytoriach okupowanych. Wybrano pi¿¿ kluczowych momentów intifady: Wizyta Ariel Sharon w spornym sanktuarium w Jerozolimie, zabójstwo izraelskiego ministra rz¿du, wojskowe wtargni¿cia Izraela do Jenin, budowa muru dziel¿cego Izrael od Zachodniego Brzegu oraz ¿mier¿ Jasera Arafata. Analiza wskazäa na dziennikarskie przywi¿zanie "terroryzmu" wy¿¿cznie do Palesty¿czyków, podwäaj¿ce przemoc palesty¿sk¿ jako ¿rodek legalnego oporu. Odzwierciedläo to równie¿ lekcewäenie obiektywnego paradygmatu przypuszczalnie przyj¿tego przez dziennikarzy. Delegitymizacja palesty¿skiej przemocy ust¿pi¿a jednak tam, gdzie podkre¿lano nierówno¿¿ w¿adzy mi¿dzy Palesty¿czykami a Izraelczykami i gdzie zgin¿¿ Arafat.