Bir kaybin, her tür kaybin, parcalara ayrilmis ve imkansiz anlam arayisi diyebiliriz bu siirler icin. Onlara eslik eden resimlerin de umudun kilitli penceresini acma cabasi oldugunu söyleyebiliriz. Paolo Colombonun gizemli sesinde beklenmedik bir teselli var sanki, özellikle su dönemde, 2020lerde, insan olmanin acisina ve kirilganligina karsi.

We can say that these poems are pieces of an impossible quest to find meaning in loss, in all kinds of loss. We could describe the paintings that accompany them as the attempt to pry open the locked window of hope. Paolo Colombos esoteric voice provides unexpected consolation, for the pain and vulnerability of being human, especially in these times, in the 2020s.