Erol Erkilicin siirlerini okudugumda Edip CanseverinInsan yasadigi yere benzerO yerin suyuna, o yerin topragina benzer dizelerini animsadim. Gercekten de insanin siiri dogdugu yere benziyor.Erol Erkilicin siirlerini anlamak icin, Dersimi tanimak gerek. Munzur Cayinda alabaligin piriltisini, gözelerde köpüren kaynak sularini görmek gerek.Gözyasini dökmemistir oysaEn cok sevdigi insanlariKavgaya ugurlamaninEzikligini yasamamistir Hala yasiyor olmaninO yöresininin insani topragini, halkini, kavgasini hep sevmis bir devrimcidir. Nasil söcüklerini ilmik ilmik örmüsse onurlu ve namuslu bir yasami da öyle ilmik ilmik örmüstür.AmaKavganin kenari kösesi yokOrtasindayumrugu sallamakHakkimiz olmaliBir yanina Enver Gökcenin caglayan sesini katmis, bir yaninda Kemel Burkayin engin ve derin söyleyisini,Ey günesimHic eksilmedi sana sevgimnerede kavga görse siirle kosuyor. Heybemizde acilarimizIsteDagi tasi asti geldi bu sevda Sarhosluguma sarilan ilhamdin Hüznüm oldun Sevincim oldun En cokYüregimdeki Ambargoyu delen Vefaydin sen...Edip Canseverin dizeleriyle basladim madem yine onun dizelerine öykünerek bitireyim.Gülemiyorsun Erol, gülmekBir halk gülüyorsa gülmektirNe kadar benziyoruz Dersime...EMRE GÜMÜSDOAN SAIR-EMEKLI ÖRETMEN
