K., sorunlu ögrencilerden olusan bir okulda matematik ögretmenligi yapiyor. Dogum gününde ögrencileri yasini sordugunda 33 diyor, Isanin yasindasin, diyerek ölüm vaktinin geldigini hatirlatiyor ona ögrencileri. Oysa, sevgilisi Ferdinandin intihariyla zaten bir parca ölen ögretmenlerinin, akciger nakli beklediginden haberleri yok. Eger uygun bir akciger bulunamazsa K.nin yasamla göbek bagi kopacak. Öteki taraftaki Ferdinand ise bos durmuyor K.yi yazar Samuelle yakinlasmaya, bir roman yazmaya ve bir bebek sahibi olmaya tesvik ediyor sürekli. Fakat K., bebege bakabileceginden emin degil, tipki hayatta kalip kalmayacagini bilmedigi gibi. Onun yerine bir hayvan edinmeye karar veriyor. Bir yumurta ve kulucka makinesi aliyor. Bir gün yumurta catliyor, hayvan ortaya cikiyor. K., gercek cocuga hazirlik olmasi icin adini cocuk koyuyor. Cocuku ise bir plastik posete...

Hayati bir sorunu olan K.nin hayat verme icgüdüsü, enerjisi hic düsmeyen bir romana dönüsüyor 33te. Dügümler atiliyor, dügümler cözülüyor. Nefes aliniyor, nefes veriliyor. Sorular soruluyor, -bazen- yeni sorularla cevap veriliyor onlara. Kjersti Skomsvoldun, melankolik tavrini gerceküstü bir anlatimla birlestirdigi romani 33ü Hizlandikca Azaliyorumu da Türkceye kazandiran Deniz Canefe Norvecceden cevirdi.

Cocuga radyoda duyduklarimi, bir insanin bedenine hic dokunulmazsa onun öldügünü anlatiyorum, bu bir tokat gibi. Cocuk bana bakiyor; ama yüzünde hicbir ifade yok ve bir anda bedensel temas düsüncesi huzursuzluk verici bir sey olmaya basliyor. Simdi belki kendimi tekrarliyorumdur, büyük olasilikla öyle yapiyorum. Önemsiz seyleri yineliyorum, bu sirada önemli olanlar yazilmamis kaliyor. Insan asla her seyi söylemeyi basaramiyor.