Öyle ya, harem kültüründen, kapali odalardan cikip sokaklarda tek basina yürümeyi ögrendik biz kadinlar, diye düsündü. Üstelik de bir pasa torunu, konak kizi olarak nereden nereye... Ülkenin insanini, kenar mahalleleri, isci sinifini, yoksullugu, camuru, acliktan ölünebilecegini, aclik yüzünden etini satan kadinlari tanidigini biliyordu artik. En az bir yil mahkeme muhabiri olarak calismis, katili, hirsizi, fuhus yapan, yapmak zorunda olan kadinlari dinlemisti. Ne büyük dramlar. Cogu sanki bir dalginlik anina gelmis insanlik trajedileri. Issiz birakilmis bir kadin akademisyen Berlin sokaklarinda Suat Dervisin yüz yil önceki izini sürüyor. Yabanci bir ülkede kalemiyle gecinmeye, ayakta durmaya calisan bir yazar. O da yitirmis midir umudunu Yoksa, erkeklerin sen yapamazsin bakislarina; Batinin, bize o büyülü Sarki anlat dayatmalarina aldirmadan yürüyüp gitmis midir özgürce sikken, yoksulken, yazarken, gülerken, aglarken yüregine oturan, Istanbulu ve Berlini, geceleri ve gündüzleri birbirinin aynisi kilan o dejavu duygusunu yasamis midir Menekse Toprak, Suat Dervisi günümüz kadinlariyla bir Dejavuda bulusturuyor. Her sey size asina gelecek.
