Varlik ile anlam arasindaki kadim perde, modern insanin safagiyla birlikte asilmaz bir duvara dönüstü. Nicedir bir fin-de-sicle figürü olarak modern sair, kehanetin gücüne siginarak ortaliga saciyor ilencini. Estetigin müsekkin etkisiyle mistik siir idealinden basit kelime simyaciligina degin bir yigin eda, siirsel adli sarkacin umursuz salinimi icinde sürgit genisliyor. Ve simdilerde halden kesik, fiyakali bir hologram suretinde boy gösteren sair, kontrolsüz isik ve sesin bulanik sularinda, giderek seyrin künhünden uzaklasiyor Hür Tractatus, modern siire iliskin tartismalarin yörüngesinden kopmadan, Bati dillerindeki image kavramini hayal sözcügüyle ikame ederek yeni bir siir ontolojisi öneriyor. Siirin aslina iliskin cem edici bir tasavvura acilan kitap, özel bir imkan ve bir kistak olarak hayal ile rüyayi seyrederken; dilin hayale baglandigi görsel boyutu sesle izleyip ona ücüncü bir boyut ekliyor
