Herkesi kucaklayabilecek kadar büyüktü Misir. Hükümdarlar icin baba, halk icin basini kaldirip yüzüne bakamayacaklari tanriydi. Ona tapinmanin ilk kosulu emirlerine teslim olmakti. Ilk emri ise kendi varligini ilelebet sürdürebilmek icin insanlarin ölmelerini istemekti. Savas icin, piramitler icin, yasatmak icin ölmelerini istemek. Bu ayricalikli bir ülkenin vatandasi olmanin karsiligiydi. Bazen halkin ölmesi yeterli gelmiyordu. Iste simdi Misir kraliyet kani istiyordu, Misir susuyordu, tanri kani istiyordu Kizgin cöl kraliyet kanini icmek icin sabirsizlanirken, kan kokusu Misirin gözlerini kör ediyordu.
