Hücresindeki yatagina oturur oturmaz, agirlasmis göz kapaklarinin acisini hissetti. Hic olmadigi kadar bitkindi ve sanki hücreye ilk defa konulmus gibi yüregini yakan tuhaf bir bosluk kusatti bedenini. Oysa her saniyenin, her dakikanin kendine özgü bir anlami vardi. Özgürlügün bagrinda yeseren tüm o düssel güzellikler, sonu olmayan bir boslukta kaybolup gitmislerdi simdi. Ruhsuz duvarlar, kaskati kesilmis bir yatak ve hemen altinda celikten ranzanin ürperten soguklugu icini burkuyordu. Burada düsünsel tablolara yer yoktu, buz gibi beton duvarlarin korkunc ve acimasiz yansimasi vardi yalnizca.
Yazar Metin Kaya, son cümlesine kadar soluk soluga okunacak bir roman ile okuyucunun karsisinda. Haydut, merak ve gizem unsurlarinin oldukca basarili kullanildigi bir polisiye niteligi tasimasinin yani sira kahramanlari araciligi ile birey ve toplumun dogasi, özgürlük, ahlak, suc, sevgi, ölüm ve yasam gibi bircok meseleye temas ediyor, bir anlamda felsefi bir nitelige ve derinlige kavusuyor. Yogun, dopdolu bir roman