Yeryüzünde önemli bir nokta sürekli sarsinti geciriyormus gibiydi. Ekrandaki görüntü de hizla soluk alip vererek sanki yeryüzünün o noktasiyla ayni tempoda sarsilmaya devam ediyordu. Insanin can cekismesi denilen hakikat galiba böyle bir sey olmaliydi. Bir süre daha sesi dikkatle dinledim ve cirpinisini izledim ekrandaki görüntünün. Sanki benim kalbim de soluk alip veren carpintiya eslik ediyor gibi carpiyordu. Birden ekran karardi ve görüntü kayboldu. Ayni anda ayaga kalktim ve ekrana dogru hizla yürüdüm. Sonra yogun bakimin kapisini tiklattim. Kapi acildi, iceriden cikan doktorun yakasina yapisacakmis gibi yaklasip elimi uzattim, neden kapandi ekran, ne oldu iceride, diye sordum. Yine buz gibi bir sesle sadece, basiniz sag olsun, dedi. Sonra da önümden cekildi ve uzaklasti. Acinin insani nasil degistirdigini görüyoruz. Cimcimenin aramizdan ayrilisiyla olusan boslugu doldurmaya calisan bir insan ve ondan kalan; isigi hic sönmeyen fotograflar, akildan cikmayan anilar, hatirlandikca büyüyen ve anitlasan detaylar, iki kücük pirlanta; hatiralar, hatiralar, hatiralar Kiskanacaginiz, üzüleceginiz, caresizlige düseceginiz bir insan hikayesi. Acinin halleri Hayat Agir, Ölüm Hafifde.
