On dokuzuncu yüzyil sonundan itibaren Sultan II. Abdülhamid, asiret yapisinin hakim oldugu bölgelerde asiret reisleri ile saray arasinda saglam bir iliski kurmak istiyordu. 1892de Istanbulda acilan Asiret Mektebi, imparatorluk dahilindeki Arap asiretlerine mensup cocuklara, sarayin himayesi altinda egitim imkani vermek, saltanata ve devlete bagliliklarini artirmak ve bölgelerine döndüklerinde sadakatle hizmet etmelerini saglamak amacini tasiyordu. Daha sonra okula Kürt, Arnavut ve Türkmen asiretlerinden de ögrenci kabul edildi.
Mehmet Ali Neyzinin bu calismasi, Asiret Mektebinin kurulus süreci, Diyarbakirdan Bagdata, Trablusgarptan Yanyaya pek cok vilayet ve sancaktan gelen cocuklarin Türkce, Fransizca, tarih, cografya, matematik ve ilahiyat gibi alanlarda egitimi ve okul hayatlari ile mezuniyetlerinden sonraki yasam hikayelerine odaklaniyor. Tanikliklar, belgeler ve fotograflarla Asiret Mektebi, Tanzimat sonrasi Osmanli egitim tarihinin pek az bilinen bir dönemine isik tutuyor.
