19. yüzyilin sonundan kalma, asker disiplinin pasli dislileri arasinda ezilen genc bir adamin, Eugéne Lejantelin hikayesi. Egitimden yeni cikmisken, kendini hic istemedigi bir talimin ic karartici koridorlarinda bulan bir delikanli. Savasin ugultusu daha baslamadan, insanin icini daraltan o mecburi yürüyüs. Huysmans, Eugénein basindan gecenleri bir asker kampin camurunda, hastane koguslarinin uyusuklugunda dolastiriyor. Askerligin o tuhaf celiskisi hem insani siliklestiren hem de ona, ironik bicimde, kimliginin yirtiklarini gösteren bir ayna. Eugéne hastaliklarla bogusurken, yan koguslardaki adamlarin agir nefeslerinde, birbirini tanimayan insanlarin beklenmedik dostluklar kurmasina benzeyen o gecici dayanismada, bir parca insan sicakligi ariyor. Eugénein yürüyüsü, savas kadar eski, insan kadar kirilgan bir arayis. Dünyanin gürültüsüyle insanin ic sesi arasindaki o ince aciklik. Huysmansin bu kisa romani, bu acikligin icinden okurlarina sesleniyor.